Gisterenavond kwam mijn buurman even wat oude nrc bijlagen brengen zoals hij beloofd had. We raakten in gesprek over mijn werk. Tot nu toe was zijn kennis van kunst beperkt tot schilderijen en beelden. Hij had nog niet hehoord van sociaal en/of maatschappelijk geengageerde kunst. Ik vertelde hem dat er in de kunst ook het een en ander is verandert en hij kon daar in meegaan door een vergelijking te trekken naar zijn werk als orgaisatie activist. Hij gelooft ook dat de mens in een transformatie zit naar een ander bewustzijn. Na de ontwikkeling van de mens tot individualist zoekt de mens naar nieuwe verbinding. Hij noemde het voorbeeld dat Twitteren een teken/vorm hier van is.
Vanmorgen toen ik was begonnen met het bevestigen van de stoelzitingen kwam er een vrouw voorbij die mij aansprak en vervolgens een waterval aan verhalen over mij heen storte. Achteraf was ik verbaasd en gefascineerd dat iemand in een half uur haar hele levensverhaal aan mij kon vertellen. Het begon met ‘ dingen’ op de camping maar al snel gingen de verhalen over haar kinderen en school (het systeem), problemen in de wijk (integratie), zijzelf opgevoed als straatvechter, homosexualiteit, haar ouders analfabeet en smid, groot gezin en alcoholproblemen, tot haar werk in de zorg. Wat haar met name stoort is de intolerantie van mensen en het werken/leven vanuit het boekje. In haar werk heeft ze dingen gedaan die ze niet op haar werk vertelde aangezien ze dacht dan al lang ontslagen geweest te zijn. De hele lijn in haar verhaal was dat ze het zo verschrikkelijk vindt hoe mensen met elkaar omgaan en dat ze meedoen aan het systeem waarin we zitten. Maar, zei ze: “ Het lijkt nu allemaal zo zwaar en negatief maar straks lig ik weer plat van het lachen.”
Naast het afronden van het aanplakbord heb ik vandaag de Hoogslaper en de Comforter geinstalleerd. Ik kreeg net te horen dat er verontruste ouders zijn die bang zijn dat hun kinderen uit de installaties zouden kunnen vallen. Ik hoop dat ik ze er van kan overtuigen dat het volgens mij niet nodig is. Ik heb de ervaring dat kinderen er niet inklimmen als ze niet durven. Wat ik me ook voor kan stellen is dat ze het zelf eng vinden en dat het daarom voor hun kinderen ook eng is. Maar kinderen zijn erg flexibel en doen iets of doen het niet als ze het eng vinden. Wordt vervolgd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten