Wat een dag! Vanmorgen had ik niet kunnen bevroeden wat voor enerverende dag het zou worden. Het is ook teveel om allemaal op te schrijven maar ik ga mijn best doen.
Vroeg begonnen om er zeker van te zijn dat vandaag mijn nieuwe installatie af zou komen en geplaatst zou kunnen worden. Om een uurtje of 11 heb ik lekker nog in alle rust een appelflap gegeten die Nicole, een van de gasten die ik heb gesproken, kwam brengen. Toen ze weg wilde gaan kwamen Aaron en Roel die ik beloofd had een keer te mogen komen kijken.
Na het middag eten werd het buffelen aangezien ik steeds weer dingen tegen kwam die niet goed waren of beter moesten. De stress begon toe te slaan. Daarnaast was ik me al wel aan het verheugen op het plaatsen van het beeld aangezien ik het een heel verrassend beeld vond geworden (Je ziet dat pas echt als het in elkaar zit en recht op staat).
Om +/- 7 uur kwam Fedde voor het plaatsen. Eindelijk was het dan zo ver. Het was weer net als vorige week een convoi exeptionel. Zeker toen ik zag dat mensen langs de wegen stonden en kinderen mee fietsten.
We hadden het beeld nog niet helemaal neergezet en toen kreeg ik de eerste wanklank te horen. Net nadat Remco, de camping manager, me had gevraagd of ik naast al die goede reacties ook negatieve geluiden hoor. Een vrouw kwam er aan gesnelt en vroeg of dit hier zou blijven staan. Kwaad werd ze ervan en vroeg zich af of er eerst een ongeluk moest gebeuren voordat het weggehaald zou worden. En spuuglelijk vond ze het ook nog. Ze zou haar beklag bij de receptie doen. (Wordt vervolgd.)
Nadat we het andere zitje wat op die plek stond op het speelveld hadden gezet wilde ik naar huis om eindelijk te gaan eten. Maar ik werd aangehouden door 3 vrouwen die hier al 35 jaar zitten. Het begon heel leuk en geinteresseerd maar na verloop van tijd veranderde het gesprek (niet op een vervelende manier). We kregen het over de speeltuinen. Daar was alles mis mee; vies zand, verotte boomstammen met gevaarlijke uitsteeksels, brandnetels …. En toen kwam het… “Snapt u dan dat we het erg vinden dat er wel geld is voor kunst terwijl dat beter eerst in de speeltuinen gestopt kan worden ("...niets ten nadele van u hoor!"). Ze daagden me uit om de speeltuin te inspecteren en dan mijn mening te geven. Ik zei tegen ze dat ik er binnenkort met m’n Praatwagen naar toe ga en dan, naast mijn eigen inspectie, de meningen zal vragen aan de aanwezige ouders. Ik ben benieuwd.
Ik ga die vrouwen weer opzoeken om verslag te doen.
Spannend, Oscar ! Het ziet er weer heel mooi uit. Ik ben benieuwd hoe het afloopt...
BeantwoordenVerwijderen